Przejdź do treści

Co oprócz kanałów trzeba zamówić do wentylacji sklepu lub warsztatu

Energetyczne centrum Klimatyzacja i wentylacja

Kanały wentylacyjne spiro na wieszakach pod stropem, akcesoria montażowe do wentylacji w lokalu usługowym

Poza kanałami i kształtkami trzeba zamówić mocowania (wieszaki, obejmy z gumową wkładką, szyny montażowe, pręty gwintowane i kotwy), krótkie przewody elastyczne do podłączenia anemostatów i urządzeń, materiały uszczelniające oraz, w lokalu z często otwieranymi drzwiami, kurtynę powietrzną nad wejściem. Te drobne pozycje decydują o tym, czy instalacja będzie cicha, szczelna i zgodna z projektem.

Kosztorys wentylacji lokalu usługowego zwykle zaczyna się od metrów bieżących kanałów spiro albo prostokątnych i od listy kolan, trójników i redukcji. Ekipa przyjeżdża na montaż i okazuje się, że brakuje prętów, kołków do stropu z płyt kanałowych albo obejm w odpowiedniej średnicy. Każdy taki brak to przestój albo improwizacja z tym, co akurat leży w busie. Poniżej omawiamy grupy materiałów, które najczęściej wypadają z zamówienia.

Mocowania decydują o ciszy i trwałości instalacji

Kanał wentylacyjny nie może wisieć na przypadkowym drucie ani leżeć na konstrukcji sufitu podwieszanego. Musi mieć własne podwieszenie do stropu lub ściany, rozstawione tak, żeby odcinki się nie uginały, a połączenia nie rozszczelniały. Dla kanałów okrągłych przyjmuje się zwykle rozstaw podpór od około 1,5 do 3 metrów, zależnie od średnicy i zaleceń producenta systemu, a dodatkowe mocowanie stawia się przy każdym kolanie, trójniku i przy urządzeniach, które ważą więcej niż sam kanał, na przykład przy tłumikach i przepustnicach.

Do typowego lokalu zamawia się kilka rodzajów elementów. Obejmy z wkładką gumową tłumią drgania przenoszone z wentylatora na strop, co ma znaczenie w sklepie, gdzie klient stoi tuż pod kanałem. Szyny montażowe pozwalają poprowadzić kilka kanałów równolegle na jednym podwieszeniu. Pręty gwintowane z nakrętkami i podkładkami ułatwiają regulację wysokości i spadku. Do tego dochodzą kotwy dobrane do rodzaju stropu, bo inne trzymają w żelbecie, inne w stropie gęstożebrowym, a jeszcze inne w płycie kanałowej, gdzie łatwo trafić w pustkę. Cała ta grupa w katalogach hurtowni występuje zwykle jako akcesoria montażowe do wentylacji (onninen.pl/produkty/Rekuperacja-klimatyzacja-i-wentylacja/Wentylacja/Kanaly-i-ksztaltki-wentylacyjne/Mocowania-do-kanalow) i warto ją policzyć od razu z rzutu stropu, a nie na oko.

Częsty błąd to oszczędzanie na mocowaniach przy kanałach prostokątnych o dużym przekroju. Taki kanał bez poprzecznego podparcia zaczyna pracować jak membrana, buczy przy zmianie wydatku i przenosi hałas na cały lokal. Drugi błąd to sztywne przykręcenie kanału do konstrukcji stalowej hali, po której niesie się każde drganie z dachowych wentylatorów.

Gdzie potrzebne są przewody elastyczne

Sztywny kanał rzadko trafia dokładnie w oś nawiewnika w suficie podwieszanym. Rastry sufitu, oprawy oświetleniowe i tryskacze wymuszają przesunięcia o kilkanaście centymetrów, a przy urządzeniach dochodzi potrzeba odsprzęgnięcia drgań. Właśnie do tych ostatnich odcinków stosuje się przewody elastyczne, w lokalach usługowych najczęściej aluminiowe lub izolowane, zakładane na króciec i zaciskane opaską.

Elastyczny odcinek ma jednak swoje ograniczenia. Ma większe opory przepływu niż gładki kanał, a gdy jest za długi albo mocno zagięty, potrafi zdusić wydatek nawiewnika i powodować szum. Praktyczna zasada mówi, żeby trzymać go możliwie krótko, zwykle do około 1 do 1,5 metra, prowadzić bez załamań i podwiesić w połowie, zamiast zostawiać zwisający łuk. Przy kanałach prowadzonych w nieogrzewanej przestrzeni nad sufitem wybiera się wersję z izolacją, żeby nie skraplała się na nim wilgoć. W ofertach hurtowych tego typu elementy znajdziesz jako przewody elastyczne (onninen.pl/produkty/Rekuperacja-klimatyzacja-i-wentylacja/Wentylacja/Kanaly-i-ksztaltki-wentylacyjne/Przewody-elastyczne-Spiro) w średnicach odpowiadających kanałom spiro, co ułatwia dopasowanie do kształtek.

Przy zamówieniu policz każdy nawiewnik, wywiewnik i każde podłączenie urządzenia, a następnie dodaj kilka metrów zapasu. Do każdego połączenia potrzebne są dwie opaski zaciskowe i taśma aluminiowa, o których łatwo zapomnieć.

Kurtyna powietrzna nad wejściem

W sklepie, aptece czy warsztacie z bramą drzwi otwierają się kilkadziesiąt albo kilkaset razy dziennie. Zimą przez otwór wpada zimne powietrze, które wychładza strefę przy kasie i obciąża ogrzewanie, a latem ucieka chłód z klimatyzacji. Kurtyna powietrzna wytwarza nad wejściem strumień powietrza skierowany w dół, który ogranicza tę wymianę bez zamykania drzwi.

Dobierając kurtynę, sprawdza się trzy parametry. Szerokość urządzenia powinna być co najmniej równa szerokości otworu, a lepiej nieco większa. Zasięg strumienia musi odpowiadać wysokości montażu, bo za słaba kurtyna przy wysokich drzwiach nie dociera do podłogi. Trzeci parametr to sposób grzania. W lokalach bez instalacji ciepłej wody najprościej zastosować kurtyny powietrzne elektryczne (onninen.pl/produkty/Rekuperacja-klimatyzacja-i-wentylacja/Wentylacja/Kurtyny-powietrzne/Kurtyny-elektryczne), które wymagają jedynie zasilania o odpowiedniej mocy, często trójfazowego. Trzeba to uzgodnić z elektrykiem na etapie projektu, bo kurtyna z grzałkami potrafi pobierać kilka lub kilkanaście kilowatów i potrzebuje osobnego obwodu z zabezpieczeniem.

Kurtyna współpracuje z wentylacją, ale jej nie zastępuje. Jeśli centrala wywiewa więcej powietrza, niż nawiewa, lokal jest w podciśnieniu i przy każdym otwarciu drzwi zasysa powietrze z ulicy mimo kurtyny. Dlatego bilans nawiewu i wywiewu powinien być ustawiony przy odbiorze instalacji.

Lista kontrolna przed złożeniem zamówienia

Żeby nie dowozić materiału w trakcie montażu, warto przejść przez projekt z poniższą listą i przy każdej pozycji wpisać ilość.

  • Wieszaki, obejmy z wkładką gumową, szyny, pręty gwintowane, nakrętki, podkładki i kotwy dobrane do stropu, policzone według rozstawu podpór i liczby kształtek.
  • Przewody elastyczne do każdego nawiewnika i wywiewnika oraz do podłączeń urządzeń, z opaskami zaciskowymi.
  • Taśma aluminiowa, masa lub uszczelki do połączeń kanałów, jeśli system nie ma fabrycznych uszczelek.
  • Elementy odsprzęgające przy wentylatorach i centrali, czyli króćce elastyczne i podkładki antywibracyjne.
  • Kratki, anemostaty i przepustnice regulacyjne, bez których nie da się wyregulować instalacji.
  • Kurtyna powietrzna o szerokości dopasowanej do drzwi, z konsolą montażową i sterownikiem, oraz informacja dla elektryka o wymaganym zasilaniu.
  • Izolacja kanałów w przestrzeniach nieogrzewanych i tam, gdzie kanał z zimnym powietrzem przechodzi przez ciepłe pomieszczenie.

Zamówienie skompletowane w ten sposób jest droższe od samej listy kanałów, ale pozwala zamontować instalację w jednym podejściu. Cicha praca, szczelne połączenia i stabilna temperatura przy wejściu zależą w dużej mierze właśnie od tych pozycji, które w pierwszym kosztorysie łatwo pominąć.

Przeczytaj także